สมัยเฮอัน

เป็นสมัยที่มีระยะเวลาประมาณ 400 ปี ตั้งแต่จักรพรรดิคันมุจัดตั้งเฮอันเป็นเมืองหลวงที่ประทับ (ค.ศ. 794) จนถึงมีการจัดตั้งรัฐบาลปกครองคะมะคุริ (ค.ศ. 1185) ซึ่งเป็นสมัยที่อำนาจปกครองมีศูนย์กลางอยู่ที่เฮอันเคียว (เกียวโต) โดยปกติจะแบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ช่วงต้นสมัย ช่วงกลางสมัย และช่วงท้ายสมัย หรือหมายถึง สมัยฟื้นฟูระบบการปกครอง(ริซึเรียว) สมัยผู้สำเร็จราชการ(เซคคัน) และสมัยอินเซ (ช่วงปลายสมัยเป็นการปกครองโดยตระกูลไทระ) หรือเรียกว่าเป็น สมัยเมืองเฮอัน

ทัศนียภาพหิมะ

ใบไม้แดงในฤดูใบไม้ร่วง

เบนิ-ชิดาเระ ต้นซากุระสีชมพูเข้มพันธุ์กิ่งย้อยกลีบซ้อน

สวนเดินเล่นที่มีบ่อน้ำ

รูปแบบหนึ่งของสวนญี่ปุ่น ที่พัฒนาขึ้นในสมัยเอโดะ มีลักษณะเด่นคือมีทางเดินทอดยาวรอบบ่อน้ำ และมีการจัดสวนโดยรอบอย่างสวยงาม

สมัยเอะโดะ

เป็นชื่อเรียกสมัยที่มีระยะเวลาประมาณ 260 ปี ตั้งแต่ที่โทคุกะวะ อิเอะยะซุได้ชัยชนะจากการรบเซะคิกะฮะระในปีที่ 5 ของรัชสมัยเคโจ (ค.ศ. 1600) และได้จัดตั้งรัฐบาลปกครองที่เอะโดะในปีค.ศ. 1603 จนถึงปีที่ 3 ของรัชสมัยเคโอ (ค.ศ. 1867) ที่โทคุกะวะ โยะชิโนะบุทำการคืนอำนาจการปกครองกลับไปให้จักรพรรดิ จะเรียกว่า สมัยโทคุกะวะ

ดอกไอริสน้ำ พันธุ์คาคิซึบาตะ

ไอริสพันธุ์ฮานะโชบุ

โอกาวะ จิเฮ ที่เจ็ด

โอกาวะ จิเฮที่ 7 (ค.ศ. 1860–1933) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อุเอจิ เป็นปรมาจารย์ด้านการจัดสวน เขาใช้น้ำจากทะเลสาบบิวะ ในการออกแบบสวนที่งดงามหลายแห่งในเขตฮิงาชิยามะของเกียวโต เช่น สวนมุริงอัน และสวนศาลเจ้าเฮอัน เขาได้ก่อตั้งสำนักจัดสวนอุเอจิ ซึ่งผสมผสานเทคนิคการจัดสวนแบบดั้งเดิมเข้ากับรสนิยมสมัยใหม่