สมัยเฮอัน

เป็นสมัยที่มีระยะเวลาประมาณ 400 ปี ตั้งแต่จักรพรรดิคันมุจัดตั้งเฮอันเป็นเมืองหลวงที่ประทับ (ค.ศ. 794) จนถึงมีการจัดตั้งรัฐบาลปกครองคะมะคุริ (ค.ศ. 1185) ซึ่งเป็นสมัยที่อำนาจปกครองมีศูนย์กลางอยู่ที่เฮอันเคียว (เกียวโต) โดยปกติจะแบ่งเป็น 3 ระยะ คือ ช่วงต้นสมัย ช่วงกลางสมัย และช่วงท้ายสมัย หรือหมายถึง สมัยฟื้นฟูระบบการปกครอง(ริซึเรียว) สมัยผู้สำเร็จราชการ(เซคคัน) และสมัยอินเซ (ช่วงปลายสมัยเป็นการปกครองโดยตระกูลไทระ) หรือเรียกว่าเป็น สมัยเมืองเฮอัน

ตำนานเก็นจิ ( เก็นจิ โมโนกาตาริ )

มหากาพย์เรื่องนี้มีทั้งหมด 54 เล่ม และประพันธ์โดยมุราซากิ ชิกิบุ (ค.ศ. 973?–1014?) ในช่วงกลางสมัยเฮอัน (ค.ศ. 794–1185) เรื่องราวนี้บรรยายถึงวิถีชีวิตที่ฟุ่มเฟือยและความสัมพันธ์เชิงชู้สาวของตัวละครเอกอย่างเก็นจิและลูกหลานของเขา เนื่องจากโครงสร้างที่ละเอียดซับซ้อนและการถ่ายทอดอารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ ผลงานชิ้นนี้จึงได้รับการขนานนามว่าเป็น “นวนิยายที่เก่าแก่ที่สุดในโลก” และมีอิทธิพลต่อวัฒนธรรมญี่ปุ่นอย่างยาวนาน

สมุดข้างหมอน (มาคุระ โนะ โซชิ)

คือรวมบทความที่เขียนโดยเซอิ โชนากอน (ค.ศ. 966?–1017?) ในช่วงกลางสมัยเฮอัน (ค.ศ. 794–1185) ด้วยการสังเกตที่เฉียบคมและรูปแบบการเขียนที่เฉียบแหลม เธอได้ถ่ายทอดภาพสภาพแวดล้อมและประสบการณ์ในชีวิตประจำวันของราชสำนักออกมาได้อย่างมีสีสัน สมุดข้างหมอน สะท้อนถึงความรู้สึกด้านสุนทรียศาสตร์ของโอคาชิ เป็นคำภาษาญี่ปุ่นคลาสสิกที่มีความหมายหลากหลาย รวมถึง “ตลก” และ “สวยงาม” งานชิ้นนี้มีอิทธิพลอย่างมากต่อการเขียนเรียงความในคนรุ่นต่อๆ มา

หนังสือรวมบทกวีโคคิน วาคาชู

เป็นหนังสือรวมบทกวีเล่มแรกในญี่ปุ่นที่ได้รับมอบหมายจากจักรพรรดิ บทกวีจำนวนมากได้รับการคัดเลือกและรวบรวมตามพระราชโองการของจักรพรรดิไดโกะ (ค.ศ. 884–930) ในช่วงต้นสมัยเฮอัน (ค.ศ. 794–1185) หนังสือรวมบทกวีนี้แบ่งออกเป็นทั้งหมด 20 เล่ม ประกอบด้วย 1,111 บทกวีโคคิน วาคาชู สร้างประเภทและรูปแบบต่างๆ มากมายของบทกวีวากะ หนังสือรวมบทกวีเล่มนี้มีอิทธิพลอย่างมากต่อบทกวีในคนรุ่นต่อมา รวมถึงส่งผลต่อความเจริญรุ่งเรื่องของวัฒนธรรมญี่ปุ่นแบบดั้งเดิม ในช่วงกลางถึงปลายสมัยเฮอันด้วย

ตำนานอิเสะ

ตำนานอิเสะ เขียนขึ้นในช่วงต้นสมัยเฮอัน (ค.ศ. 794–1185) โดยไม่ทราบชื่อผู้แต่ง เป็นวรรณกรรมที่รวบรวมเรื่องเล่าและบทกวีเข้าไว้ด้วยกัน โดยเน้นไปที่บทกวีวากะเป็นหลัก ตัวเอกเป็นชายไร้นามซึ่งเชื่อกันว่ามีต้นแบบมาจากกวี อาริวาระ โนะ นาริฮิระ (ค.ศ. 825–880) และผลงานชิ้นนี้ถ่ายทอดเรื่องราวหลากหลายได้อย่างสละสลวย ตั้งแต่เรื่องความรักไปจนถึงการเดินทาง ตำนานอิเสะ มีอิทธิพลอย่างมากต่อวรรณกรรมประเภทเรื่องเล่าในรุ่นต่อมา

ตำนานเรื่องคนตัดไม้ไผ่

วรรณกรรมเรื่องนี้เขียนขึ้นในช่วงต้นยุคเฮอัน (ค.ศ. 794–1185) โดยไม่ปรากฏนามผู้แต่ง และถือเป็นหนึ่งในเรื่องเล่าตำนานที่เก่าแก่ที่สุดของญี่ปุ่น ตำนานโบราณอีกเรื่องหนึ่งของญี่ปุ่นชื่อ ตำนานเก็นจิ ถึงขั้นถูกเรียกขานให้เป็น “นิทานเรื่องแรก” เลยทีเดียว ตำนานเรื่องคนตัดไม้ไผ่ ได้รับการยอมรับว่าเป็นหนึ่งในตัวอย่างแรกๆ ของโมโนกาตาริ หรือ วรรณกรรมเรื่องเล่าของญี่ปุ่น

สายน้ำยาริมิซุ

เป็นเทคนิคที่ใช้ในสมัยเฮอัน (ค.ศ. 794–1185) ในการจัดสวนแบบชินเด็น-ซึคุริ เพื่อสร้างทางน้ำไหลตื้นๆ สำหรับส่งน้ำเข้าไปและสร้างเป็นสระน้ำภายในสวน สายน้ำไหลคดเคี้ยวทั่วทั้งสวน กลายเป็นองค์ประกอบที่สวยงามในตัวเองอย่างหนึ่ง สายน้ำที่ไหลคดเคี้ยว มักจะถูกเสริมความโดดเด่นด้วยสะพานหิน

รูปแบบสวนโนซูจิ

เป็นเทคนิคการวาดภาพทิวทัศน์ที่เน้นการถ่ายทอดความรู้สึก ซึ่งนิยมใช้กันในสวนชินเด็น-ซึคุริในสมัยเฮอัน (ค.ศ. 794–1185) มีการสร้างเนินดินให้เป็นลอนคลื่นเตี้ยๆ รูปทรงคดเคี้ยวคล้ายเข็มขัด และจัดวางต้นไม้และหินในลักษณะที่ดูคล้ายทุ่งกว้างและทางเดินที่ลัดเลาะไปมา

จักรพรรดิโคเมอิ

จักรพรรดิโคเมอิ (ค.ศ. 1831–1867) เป็นจักรพรรดิองค์ที่ 121 ของญี่ปุ่น พระองค์ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1846 ถึง ค.ศ. 1867 ในช่วงความวุ่นวายทางการเมืองในปลายยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1867) พระองค์ได้สวดภาวนาอย่างต่อเนื่องเพื่อสันติสุขและความเป็นอยู่ที่ดีของประเทศและประชาชน พระองค์ยังมีส่วนช่วยวางรากฐานของการฟื้นฟูเมจิ ซึ่งทำให้ญี่ปุ่นมีความทันสมัยขึ้น พระองค์ได้รับการประดิษฐาน ณ ศาลเจ้าเฮอัน ในปี ค.ศ. 1940 ร่วมกับจักรพรรดิคันมุ (ค.ศ. 735–806) ผู้ทรงย้ายเมืองหลวงมายังเฮอัน