สวนกลางหรือนากะชินเอ็น เป็นหนึ่งในสวนดั้งเดิมที่เปิดให้สาธารณชนเข้าชมพร้อมกับศาลเจ้าในปี ค.ศ. 1895 มีการจัดภูมิทัศน์โดย โอกาวะ จิเฮที่ 7 ปรมาจารย์ด้านการจัดสวนในสมัยเมจิ (ค.ศ. 1868–1912) ซึ่งมีชื่อเสียงจากการใช้หินและน้ำอย่างชำนาญ สวนนี้เป็นสวนสระน้ำที่มีขนาดใหญ่และเปิดโล่งกว่าสวนตะวันตก (นิชิ ชินเอ็น) เล็กน้อย ซึ่งได้สร้างขึ้นเพื่อใช้ในพิธีเปิดศาลเจ้า

สวนกลางนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากยุคมุโรมาจิ (ค.ศ. 1336–1573) ในช่วงเวลานี้ พุทธศาสนานิกายเซนเจริญรุ่งเรืองและมีอิทธิพลอย่างมากต่อการพัฒนาละครโนห์, พิธีชงชา, การจัดสวนภูมิทัศน์, และการจัดดอกไม้

สวนมีบรรยากาศที่โล่งสบายและเปิดกว้าง และมีกระท่อมริมทางไว้บริการชา สวนแห่งนี้เป็นตัวอย่างของสุนทรียศาสตร์แบบ วาบิ-ซาบิ ซึ่งเป็นความงามอันเรียบง่ายที่พบได้จากความไม่สมบูรณ์และความไม่เที่ยง ซึ่งเป็นสิ่งที่มีคุณค่าในพิธีชงชาและศิลปะดั้งเดิมอื่น ๆ

แผ่นหินสำหรับก้าวเดินซึ่งทอดข้ามสระน้ำ และเป็นจุดเด่นที่ที่น่าเพลิดเพลินของสวนที่ให้มองเห็นทิวทัศน์จากน้ำและจากมุมที่แตกต่างกัน หินเหล่านี้มีความสูง รูปร่าง และขนาดที่แตกต่างกัน และเรียงตัวเป็นทางเดินคดเคี้ยวอย่างสนุกสนาน

สระโซริว มีชื่อเดียวกับหอคอยทางด้านตะวันออกของลานศาลเจ้า คือ หอคอยโซริวโร ชื่อทั้งสองตั้งตามชื่อของ มังกรฟ้าแห่งทิศตะวันออก ซึ่งเป็นหนึ่งในเทพผู้พิทักษ์ตามหลักศาสตร์ฮวงจุ้ยจีนโบราณ

ดอกไม้ในสวนประกอบด้วย อาซาเลีย, ดอกบัว, เฟิร์นสีทอง และ ไอริสหูกระต่าย (คาคิทสึบาตะ; ไอริส ลาเอวิกาตา)